Çocuklarla çalıştığım dönemlerde sık sık başıma gelen bir şey vardı: okula başladıktan sonra ayakkabısını kendi kendine giymeyi ilk kez deneyimleyen bir çocuğun ayakkabısını ters giymesi. Bunun sonucunda iyimser senaryoda çocuğu okuldan almaya gelen yetişkin, o an beni çağırıp çocuğun duymayacağı şekilde “e hocam ters giymiş ayakkabısını” gibi hafif sitemkar bir söylemde bulunurdu. Kötümser senaryoda ise yetişkin çocuğun duyacağı şekilde “e hocam ters giymiş ayakkabısını” der, “hiç bakmıyorlar mı bu çocuğa” diye mırıldanarak söylenir, çocuğun ayaklarına kapanır ve “onu” düzeltirdi. Evet, burada özellikle düzeltilenin çocuk olduğunu vurgulamak isterim. Zira çocuk böyle bir tavırla, binbir emek verdiği ve sonunda tamamlanmış hissettiği ayakkabı giyme eyleminde kendisini başarısız, hatalı ve düzeltilmiş hisseder. Sonrasında da bunu tekrar denemeye gönülsüz olur, kaygı duyar, başkasının onun adına ihtiyaçlarını karşılamasını bekler yani bağımsızlık yolculuğunda bir kaç adım geriler.
Bu fotoğraf bugünden. Kış günlerinde balkona çıkmak istediğinde, kilitli duran baloon kapısına gidip “aç, aç, aç” diye tezahurata başlayan Eren’den ayakkabılarını ve montunu giymesini istiyoruz. Bugün kapıyı açtırmadan gidip ayakkabılarını giymiş, cırtcırtlarını kapatmış bir şekilde yanıma geldi. Şimdi ben bütün o çabasını, özenini görmezden gelip, ayakkabılarını ters giymiş olmasına takılacak mıyım? Güvenliğini, sağlığını tehdit eden bir şey olmadığı takdirde hayır! “Ayakların rahat mı?” diye sordum sadece, tabii ki yanıtlamadı, o çoktan oyuna başlamıştı bile.
Diyeceğim o ki, çocuklarımızın yaptığı hatalar bizim için ihtiyaçlarına yönelik bir işarettir. Evet o an düzeltip, onların sürecini, çabasını önemsizleştirmeyiz ama sonrasında ona rehberlik etmemiz gereken bir nokta olarak işaretleriz bu durumu kafamızda. Duruma özel örnek verecek olursam, ikinci fotoğrafta görebileceğiniz gibi ayakkkabısının içinde, doğru konulduğunda tamamlanan nir hayvan resmi var, bir sonraki beraber ayakkabı giyişimizde buna dikkat çekmek benim rehberliğim olacak.
melisa unat 
Yorum bırakın