Geçtiğimiz hafta bizim için oldukça hareketli geçti. Uzun zamandan sonra arka arkaya günlerimizin çoğunluğunu dışarıda geçirdik. Yapılması gereken işler birikmiş, bir haftaya sıkışmıştı işte.
Fotoğraf perşembe gününden. Sabah “dışarı çıkalım ama giyinmeyelim” hadi giyindik “yok yok vazgeçtim çıkmayalım” kararsızlıkları, gerginlikleriyle aceleyle çıktık evden. Dışarısı -3 derece, Eren mont giymeyi reddediyor. Peki. Zaten arabada olacağız. Postaneye gittik fotoğraf çektirmek için. Kapalı, 10 dk var açılmasına. Tamam sorun yok, dışarda dolaşırız. Ve şok, birden farkediyorum ki montunu evde unutmuşum. Bagajdaki ıvır zıvır kutusunu eşeliyorum. Eren’in kalın bir rüzgarlığı ve Cem’in poları geçiyor elime. Sırayla giyiyor Eren. Kafasına da Cem’in beresini takıyoruz. Sonrasında tüm gün böyle geziyor.
Bu aralar Eren’in büyümesine, kendini ortaya koymasına, ben de varım demesine, kararlarına, kararlarının arkasında durmasına alışmaya çalışıyoruz ailecek. Çoklukla olaylar geçince bayılıyoruz kendisine🧡 Bazen bocalıyoruz. Kışın ortasında çocuğu montsuz çıkarıyoruz filan. Tamam belki mükemmel değiliz ama mutluyuz🎈
melisa unat 
Yorum bırakın