Önceki gün hikayelerde “bugün geçmişine bak ve çocukluğuna de ki…” dedim. Kırılan çocukluğumuza, güçlü çocukluğumuza, örselenen çocukluğumuza, aşağılanan çocukluğumuza seslendik çoklukla. Bu soru cevap sonrasında elim ister istemez Alice Miller’ın yazdığı “Yetenekli Çocuğun Dramı” isimli bu kitaba gitti.
Kitabın girişindeki şu bölümü sizlerle de paylaşmak istedim: “Gerçeğimizi biraz olsun değiştirmemiz olası değil. Çocukluğumuzda uğratıldığımız zararlardan sonra hiç yara almamış biri gibi de olamayız. Fakat yapabileceğimiz bir şey var: Kendimizi değiştirebiliriz, onarabiliriz, kaybolan bütünlüğümüzü yeniden kazanabiliriz. Bunu bedenimizde biriken geçmişte olanlara ait bilgilere yakından bakmaya, onları bilincimize olabildiğince yaklaştırmaya karar vererek başarabiliriz… Seçtiğimiz bu yol hiç kolay değildir, fakat çoğu zaman bize çocukluğun görünmeyen ama yine de çok acımasız olan hapishanesinden sonunda kurtulmak ve geçmişin bilinçsiz bir kurbanından geçmişini bilen, “onunla da yaşayabilen” bir insana dönüşme fırsatını verir.”
Çocukluk yaralarına bakmaya, onlarla şifalanmaya, özgürleşmeye niyet ediyorsanız küçük bir başlangıç olabilir bu kitap.
melisa unat 
Yorum bırakın