Günlük hayatın içerisinde “öylece durdum” dediğimiz anlar ne kadar az, çocuklardan öğreneceğimiz şeyler ne çok. Gün içerisinde yorgun olduğunuzu hissedince o an durup, soluklanmak mesela, rüzgarın sesini duyduğumuzda durup kulak kesilmek, yolda yürürken durup bulutlara bakmak.

Öylece durdu…

Koşturdu, yemek yedi, oyun oynadı, kitabına baktı ve kitabın orta yerinde küt diye yere yatıp ağacın yapraklarını izledi. Tam 15 dakika hiç kıpırdamadan. Öylece durdu.

Duralım…

Sonra Gülten Akın düşsün aklımıza

“Ah, kimselerin vakti yok
Durup ince şeyleri anlamaya”