Eren’in hareketi ve merakı arttıkça dışarıda yemek yiyeceğimiz zaman iki kez düşünür olduk🙈 Zira masada oturmak istemiyor, merakı onu nereye çekerse haliyle oraya büyülenmiş şekilde gidiyor, insanlarla iletişim kuruyor, onun için herkes saklambaç arkadaşı, bir yandan yemek istiyor ama o masanın arkasında ne var hemen onu da görmek istiyor vs. Biz de çoklukla yorucu bir maçtan çıkmış gibi hissediyoruz kendimizi. Ama bazen tesadüfen yanımızda onun ilgisini çekecek bir şeyler (genellikle oyuncak olmayan) oluyor ve işte o zaman keyifle yemeğimizi yiyip, hatta bir iki kadeh bir şeyler bile içebiliyoruz. Bu ahşap mandalları ve sepeti restorana girmeden hemen önce başka bir dükkandan almıştım. Bizim dışımızda sadece iki masanın olduğu alanda, gezdi, dolaştı, en son dış kapıyı zorlamaya başladığında aklıma torbadakiler geldi. Önce videodaki gibi oynadı, sonra boş sandalyeye dizdi, sonra hepsini öbür sandalyeye taşıdı vs. Zaman aktı gitti. Hepimiz karnımız tok kalktık masadan.

Son yıllarda sıklıkla, restoranlarda masanın üstünde hem menü ve sipariş için kullanılabilen hem de çocukların oynaması için oyunlar sunan tabletler görüyorum. Her yaştan çocuk bir şekilde o tabletlere gömülüp ne yediğinin farkında olmadan, toplum içerisinde nasıl davranacağını gözlemlemeden, etrafında olup biteni farketmeden, bir şekilde yemeklerini yiyor. Belki de doğal bir öğrenme fırsatını kaçırıyor. Buna gerek var mı diye sorarken kendi kendime, aklıma Magda Gerber’in sözleri geliyor:

“Pasif bir çocuğu pasif bir şekilde cesaretlendiren, aktif bir oyuncakla oynarken görmektense, aktif bir çocuğun basit bir oyuncağı nasıl çalıştığını görmek için çeşitli yaratıcı yollarla aktif bir şekilde manipüle ettiğini görmeyi tercih ederim”