“Övgü, yardım ve hatta bir bakış bile onu rahatsız etmek veya faaliyeti yok etmek için yeterli olabilir. Söylemesi garip görünüyor, ancak bu, çocuk yalnızca izlendiğinin farkına varsa bile gerçekleşebilir. Ne de olsa, bazen birisi ne yaptığımızı izlerse çalışmaya devam edemeyeceğimizi hissederiz. Öğretmene ve ebeveyne başarı getiren büyük ilke şudur: Konsantrasyon başlar başlamaz, çocuk yokmuş gibi davranın.” diyor Maria Montessori Emici Zihin’de.

Eren evde bir şeye odaklandığı zaman ortamdan uzaklaşabilecek gibiysem uzaklaşıyorum, yok uzaklaşmak için kalkınca dikkatinin dağılacağını hissediyorsam ölü taklidi yapıyorum oracıkta☺️ Göz göze gelmemeye çalışıyorum ama eğer görülme isteğiyle baktığını hissedersem gülümseyip kendi işime dönüyorum. Uzun bir sessizliğin sonunda (itiraf ediyorum; biraz kaygıyla) odasına gittiğimde, onu bir şeye odaklanmış, meşgul halde görünce çok keyifleniyorum. Sessizce izliyorum yaptığı işi, çabasını, keyfini… Aynı sessizliğin sonunda bazen pişik kremini inceliyor mesela, deniyor cildine iyi gelip gelmeyeceğini, çarşafa leke yapıp yapmayacağını, tadını, kokusunu… Olsun bu da bir öğrenme diyor, hop banyoya atıyoruz kendimizi🙈